| |
|
PRZYGOTOWANIE DO KAPŁAŃSTWA
|
|
 Przygotowaniu do kapłaństwa w Kościele Katolickim winno towarzyszyć wierne i pokorne odczytywanie Ewangelii oraz wsłuchiwanie się w głos Kościoła, który nieustannie, w zmieniających się czasach odkrywa otrzymaną od Chrystusa misję kapłańską. Szczególną uwagę należy tutaj zwrócić na naukę Soboru Watykańskiego 11, zwłaszcza na Dekret o formacji kapłańskiej Optatam totius (DFK) oraz na Adhortację apostolską Jana Pawła II Pastores dabo vobis (PDV). Przede wszystkim te dwa dokumenty wyznaczaj ą dzisiaj cel i środki formacji seminaryjnej.
|
[czytaj więcej] |
|
 Formacja ludzka
kapłana okazuje się szczególnie ważna ze względu na tych, do których skierowana
jest jego misja. Wiośnie po to, żeby jego posługa była po ludzku jak najbardziej
wiarygodna i łatwa do przyjęcia, kapłan winien kształtować swą ludzką osobowość
w taki sposób, by stawać się dla innych pomostem, a nie przeszkodą w ich
spotkaniu z Jezusem Chrystusem, Odkupicielem człowieka (PDV 43).
|
[czytaj więcej] |
|
 Ojciec Święty
Jan Paweł II, odwołując się do dekretu Optatam totius, tak ujmuje istotną
treść formacji duchowej: Formacja duchowa (...) powinna być tak prowadzona,
aby alumni nauczyli się żyć w zażytej i nieustannej łączności z Ojcem przez Syna
Jego Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym. Mając przez święcenia upodobnić się do
Chrystusa-Kapłana, niech także trybem całego życia przyzwyczajają się przylgnąć
do Niego najserdeczniej jako przyjaciele (DFK 8, PDV 45).
|
[czytaj więcej] |
|
 Formacja
intelektualna alumnów przygotowujących się do kapłaństwa jest konieczna do
coraz większego zrozumienia wiary (fides quaerens intellectum). Poza tym
dzisiejsze warunki zewnętrzne (pluralizm myśli i poglądów, krytycyzm wobec
Kościoła itd.) domagają się od kapłana głębokiej i w miarę wszechstronnej wiedzy.
Jan Paweł II w Pastores dabo vobis (nr 51) uzasadnia to m. in. tak.: ...
obecna sytuacja, ukształtowana w wielkiej mierze przez obojętność religijną i
powszechną niewiarę w realną zdolność rozumu do poznania obiektywnej i
uniwersalnej prawdy, a także przez
nieznane dotąd problemy i pytania, związane z odkryciami naukowymi i
technicznymi, zdecydowanie domaga się wysokiego poziomu formacji intelektualnej
to jest takiego, który uzdolni kapłanów do głoszenia, właśnie w tego rodzaju
sytuacji, niezmiennej Ewangelii Chrystusowej i do ukazywania jej jako
wiarygodnej wobec słusznych wymagań ludzkiego rozumu.
|
[czytaj więcej] |
|
 Celem seminarium duchownego jest przygotowanie alumnów do podjęcia, po otrzymaniu święceń prezbiteratu, posługi pasterskiej w Kościele na wzór Chrystusa, Jedynego Pasterza. Chociaż cała formacja seminaryjna służy do przygotowania alumnów do podjęcia tej posługi, to jednak niektóre jej elementy są w szczególny sposób
ukierunkowane na przygotowanie przyszłych kapłanów do duszpasterstwa. W adhortacji Jana Pawła II Pastores dabo vobis znajdujemy następujące zasady dotyczące duszpasterskiego przygotowania w seminarium: Wiedzą zdobytą dzięki studium teologii pastoralnej należy wykorzystywać w zastosowaniach praktycznych, to jest w określonych formach posługi duszpasterskiej, które kandydaci do kapłaństwa powinni podejmować stopniowo i zawsze zgodnie z innymi obowiązkami, jakie nakłada na nich formacja (PDV 57).
|
[czytaj więcej] |
|
|